Ξεκαθαρίζουμε πως το ιστολόγιο των Ελλήνων μαθητών δεν έχει ουδεμία απολύτως σχέση με κανένα κόμμα , καθώς οι διαχειριστές του πιστεύουν πως ο πατριωτισμός ανήκει σε ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες παρά τις προσπάθειες καπηλείας του από διάφορα κόμματα και πολιτικές ιδεολογίες ! "Η ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΑ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΑ ΕΔΑΦΗ ΜΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ " ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

"Η Ύστατη κραυγή της Λεβεντομάνας Κρήτης"

Τρανή κραυγή ακούστηκε από τον Ψηλορείτη
Ξεσηκωθείτε Κρητικοί, πατήθηκε η Κρήτη.
Βάρβαροι από τον ουρανό γκρέμισαν τα χωριά σου
Τις πολιτείες κάψανε, σκότωσαν τα παιδιά σου.

Έφυγε ο Κρητικός αγωνιστής της Αντίστασης για τον Ψηλορείτη, εκεί που τολμούν μόνο τα πουλιά να πατήσουν. Εκεί που μόνο ένας πολεμιστής, άντρας αγέρωχος, θα 'ρθεί να σε συναντήσει. Οι Γερμανοί δεν ήταν κιοτήδες, άντρες παλληκάρια είχαν πολλούς αλλά είχαν και κάτι μηχανές άρματα, που θέριζαν τον τόπο! Εμείς οι καψεροί τίποτα δεν είχαμε, είχε δυο τρεις τυχερούς, που αγκωνιάστηκαν δυο τρία καριοφίλια και αυτά παλιά, αδούλευτα. Που να τους αντικρίσεις φάτσα με φάτσα, θα σε 'κάναν κομμάτια.

Έτσι αρχίσαμε μωρέ την Αντίσταση στην Κρήτη, όπλα δεν είχαμε, βρίσκαμε στο δρόμο. Ανταμώσαμε, δυο - τρεις Γερμανούς στρατιώτες, ξέγνοιαστους, απρόσεκτους και αφού τους πετσοκόψαμε με κάτι μαγκούρες και τσεκούρια, τους πήραμε τ' άρματα. Εγώ πήρα ένα γερμανικό ταχυβόλο, ένας άλλος, ο Γιαννιός πήρε δυο τρεις χειροβομβίδες και ένα ημιαυτόματο πιστόλι, δεν θυμάμαι τα ονόματα των αρμάτων να σας τα ειπώ, αυτά τα γερμανικά δεν κατάφερα να τα συγκρατήσω ποτέ...

Δεν περάσαμε και άσκημα ’κει πάνω στις ράχες. Οι Γερμανοί φοβόντουσαν να πατήσουν ή και νά 'μαστε πιο ξάστεροι, δεν τους έκοφτε και πολύ. Ήμασταν δεν ήμασταν τριάντα νομάτοι, δεν μας 'βάζαν και πολύ σε υπόληψη, άμα όμως τους πειράζαμε, έστελναν στρατό πολύ και χτένιζαν τις πλαγιές. Ανοίξαμε και κάτι τρύπες και μπαίναμε μέσα, σε περίπτωση ανάγκης. Πού να μας βρουν εκεί πάνω!
Μας έβρισκαν όμως τα σκυλιά. Είχαν καλά σκυλιά οι Γερμαναράδες, κάτι λυκόσκυλα, αρχοντικά ζώα. Πετούσαμε πιπεριές παντού. Ξέρεις, τα σκυλιά απεχθάνονται το πιπέρι, μα, πάλι δεν ξεκολλούσαν. Ξύπνια αυτά τα ζώα σου λέω!

Ανήμερα της Παναγιάς, Δεκαπενταύγουστος, ένας βοσκός πατριώτης μας έστειλε ένα τράγο και δυο τρεις Νταμιτζάνες κρασί, να το γιορτάσουμε. Αφού φάγαμε και ήπιαμε και κρασί πολύ και καρδαμώσαμε, πήραμε μια διαταγή από τον καπετάν Πετρακογιώργη τον Αρχηγό της Αντίστασης στην Κρήτη, να πάμε να κτυπήσουμε μια Γερμανική Περίπολο. Δεν πήγαμε όλοι, στείλαμε μόνο, καμιά δεκαριά. Οι οκτώ μόνο γύρισαν πίσω, οι άλλοι δυο έμειναν στον τόπο από σφαίρα. Χαράμι και το κρασί και ο τράγος!

Έτσι περνούσαμε τις ημέρες μας, κτυπούσαμε και φεύγαμε. Λίγες φορές φυγαδεύαμε ή και νοσηλεύαμε και Εγγλέζους στρατιώτες και Αξιωματικούς. Έτσι ξεκομμένοι πάνω στα βουνά, χάσαμε και την αίσθηση του χρόνου. Μια μέρα οι Γερμανοί φύγανε. Το ακούσαμε από το ράδιο. Ένα μικρό πραγματάκι, που μόλις και δούλευε. Δεν πίστευε κανένας! Ρε, αυτοί δεν τα ’βάζαν εύκολα κάτω.

Πώς και έγινε! Φαίνεται, ο Ψηλορείτης είναι άγριο μέρος, πού ν' αντέξουν αυτοί μέσ' την έρμη την πλάση! Αφού ο Κρητικός για ν’ αντέξει, έγινε πτηνό, θεριό ανήμερο, ΕΝΑ ΜΕ ΤΑ ΒΟΥΝΑ, ΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ!

Οδοιπορικό από την Ελληνική Αντίσταση στην
Κρήτη!
"Οι Δάφνες ανήκουν στους Νικητές!"